Ubud, Kuta en en het einde van een belevenis

Beste trouwe blogvolgelingen,

Jullie hebben zes weken lang kunnen genieten van onze avonturen en belevenissen in Indonesie. Maar aan alles komt nu eenmaal een eind, zo ook aan onze aanwezigheid in Indonesie. Hoewel Maureen zich voor het overgrote deel heeft beziggehouden met het vertellen van ons verhaal, voel ik me geroepen om het allerlaatste blog van deze vakantie te schrijven. Dit doe ik niet vanuit het verlangen nu ook eens mijn kant te laten zien, maar eerder omdat Maureen met een hoofd vol verkoudheidssnot op bed ligt (geen koorts of diarree dus het valt allemaal wel mee hoor). 

4 Augustus, de dag na de fietstour voelden wij ons nog fit genoeg om nogmaals naar de fiets te grijpen. Maureen, een geboren onderhandelaar, kon door het gebruik van haar vrouwelijke charme twee fietsen bemachtigen voor een totaalprijs van 40.000 rupia per dag (= 3.50 euro).

Onze eerste fietstocht leidde ons naar de Goa Gajah (de olifantengrot). Hoewel deze grot niet ver buiten Ubud ligt duurde het even om er te komen. De eerste afslag bleek de boosdoener. Gelukkig kwamen we na een half uur fietsen een museum tegen. De werknemers wisten ons met een kaart de juiste weg  te wijzen.

Bij de Goa Gajah waren fonteinen waarvan het water je jong zou houden en een grot waarin een kluizenaar zou hebben gewoond. Een aantal trappen naar beneden deden grote brokstukken herinneren aan de tempel die daar duizend jaar geleden had gestaan.

Avontuurlijk als wij zijn,  volgden wij de trappen dieper het bos in. In het bos stond een bordje "Jangle Temple". Omdat we niet zeker wisten wat voor tempel dit was (misschien is ie wel heel erg mooi) besloten we het bordje te volgen. Wat volgde was een barre (jungle)trektocht met smalle modderig gladde paadjes langs een (minstens 20 meter) diepe afgrond. Wij hadden slechts slippertjes aan en vreesden voor ons leven. Net op het moment dat wij beiden besloten dat het pad te gevaarlijk was om nog verder te gaan, hoorden we iemand roepen. Wij bleken het verkeerde pad genomen te hebben. Op onze terugweg liepen wij tegen het meisje op die ons geroepen had. Zij wilde ons de juiste weg laten zien. Wij vervolgden onze tocht over een misntens zo gevaarlijk pad, nu echter wel bijgestaan door een vriendelijk lachende gids.  Een loopbrug (drie aanelkaar gebonden bamboestokken) over een wild stromende rivier verbond ons met de grotten die bij de tempel hoorden. De grotten waren niet diep en en het plafond was laag. De hevige regenval van de afgelopen maanden had ervoor gezorgd dat de grot meerdere malen was volgelopen met water en zand, aldus onze gids. "Willen jullie de tempel zien" vroeg ze ons in haar beste Engels. Wij stemden toe. We klommen over een berg stenen en afgebroken bomen, maar er was geen tempel te zien. "Daar!" zei onze gids, en ze wees naar een viertal openingen in de rotswand aan de andere kant van de rivier. "Vier ingangen voor Brahma, Vishnu, Shiva en Buddha". De regenval had de rivier die anders vriendelijk blauw van kleur was veranderd een bruine modderstroom die ons de toegang tot  de tempel blokkeerde. 

Onze jungletocht had een groot deel van onze middag in beslag genomen en we besloten naar ons hotel terug te keren voordat het donker werd. Die avond aten wij in een restaurant waar het personeel bestond uit verstandelijk gehandicapten. Het eten was vrij goed en niet duur (en dat is het belangrijkste).

De volgende dag stonden een aantal musea op het programma. Onze eerste stop was het Blanco Museum. Dit museum was gebouwd in de tuin van een excentrieke (en megalomane) spaanse schilder die in 1999 was overleden. De tuin van het museum stond vol met vogelkooien en bij de ingang kregen we een welkomstdrankje aangeboden. Hier kregen wij beiden tal van vogels op ons geplaatst. Maureen blij, Joao minder...

Het museum zelf was gevestigd in een pompeus gebouw (gouden beelden op het dak, grote koepel als plafond). De schilderijen waren mooi (niet mijn smaak, maar toch mooi) en gecensureerd. Tepels en vrouwelijke geslachtorganen waren 'subtiel' bedekt met een laagje goudverf dat op het glas voor het schilderij was aangebracht. (Het blijft een moslimland...)

Onze tweede stop die dag was het Puri Lukisan museum. Hier werd in drie gebouwen een overzicht gegeven van de Balinese schilderkunt vanaf 1930 tot nu. De schilderijen bevatten ongelooflijk veel details en waren ontzettend leuk om naar te kijken (vanwege alle nieuwe dingen die je ziet als je er langer naar kijkt ).

Vrijdag heeft Maureen haar nagels laten doen en haar hele lichaam op traditionele wijze laten masseren. Ook hebben wij de markt bezocht waar wij een aantal souvenirs hebben ingeslagen.

Zaterdag was de dag waarop wij terug zouden keren naar Kuta. De wekker ging om kwart voor zeven. Maureen was de eerste die wakker was en ontdekte dat de duoche alleen maar koud water gaf. Na een ietwat snelle douche en een nog sneller ontbijt vertrokken wij naar Mas. Mas is het centrum van het houtsnijwerk op Bali. Wij hadden ons namelijk opgeven voor een workshop 'woodcarving'. Het resultaat van ons geploeter bestond uit twee gekko's. De jonge houtbewerker was zo vriendelijk om vervoer naar Kuta in het pakket te verwerken, zodat wij na ons harde werken naar ons hotel werden gebracht. Onderweg stopten we nog bij een ander houtbewerkers atelier en een galerie met schilderijen. De mensen die ons daar rondleiddenlachten vriendelijk maar leken toch ietwat teleurgesteld als wij zonder ook maar een aankoop terug in de auto stapten.

Een klein uur later waren we terug in Kuta. Daar in een klein internetcafe in een smal straatje zit ik nu de laatste worden te typen. Hier begon onze reis en hier eindigt hij ook. 

Dankjulliewel voor de aandacht en de fijne reacties (schroom niet nog steeds te reageren)

Groetjes van Joao en (de slapende, of snotterende) Maureen.

(Ps. Vergeef me mijn typefouten en kromme zinnen, ik heb het niet dubbel gecontroleerd, dus erger je niet!)

9 reacties | Reageer

Kuta en Ubud, Bali

Het is alweer een aantal dagen geleden sinds mijn vorige blog, sorry!  Maar in Kuta hebben we gewoon een paar dagen lekker vakantie gevierd. Daar ga ik jullie niet mee vervelen, althans dat vond Joao. Zoals ik al eerder zei, mochten Joao en ik bij Irma op de kamer slapen en ging Micha bij Lara op de kamer voor twee nachtjes. Overdag spraken we dan ergens af want Lara's hotel staat in een heel ander deel van Kuta. Het hotel van Irma en Micha stond in het 'resort' gedeelte. Het had zelfs een zwembad, warm water en airco! Dat zijn we helemaal niet meer gewend.

De eerste dag dat Irma, Micha, Joao en ik samen waren (28 juli), hebben we eerst lekker uitgeslapen en ontbeten. Vervolgens hebben we gewinkeld in de Discovery Mall, een groot en vrij Europees winkelcentrum (qua kledingstijl dan). Irma trakteerde ons op een erg lekkere ijskoffie en ik even later op iets te eten. Yum.

29 juli werd een stranddag. Micha, Joao en ik gingen samen surfen, we deelden een board. De golven waren erg hoog dus na een paar mooie acties was je al best moe. En er komt nog dagen later zout water uit je neus en zand uit je oren. Mijn bikini is inmiddels helemaal kaalgeschuurd door de golven vol zand... Maar het was gaaf hoor! We hebben ook de bodyboards ontdekt. Daar hoef je alleen maar op te gaan liggen en dan neemt een golf je zo mee. 's Avonds wilden we niet weer bij dezelfde warung eten (dat zijn relatief goedkope Indonesische eettentjes met vooral rijstgerechten) dus gingen we op zoek naar een ander restaurant. We zaten echter in een dure buurt. Het goedkoopste wat we konden vinden bleek de meeste gerechten in deeg te dopen en te frituren. De volgende dag zijn we dus toch weer bij de warung gaan eten in het winkelcentrum.

30 juli was de laatste dag dat we samen waren. Die vrijdag hebben we weer met wat winkelen doorgebracht, oa leuke souvenirs. Ook moesten Joao en ik op zoek naar een ander hotelletje. Als we namelijk een kamer in het hotel van Irma en Micha namen dan zou dat 500.000 rupia per nacht zijn, maar dat is het niet waard. Verreweg de meeste gasten van het hotel hebben het geboekt via een reisorganisatie. Dan zijn de kamers natuurlijk goedkoper.

Irma ging met ons mee zoeken. Alhoewel het meeste vol was, vonden we toch een leuk hotel met gloednieuwe kamers, net gerenoveerd. Veel hotels willen hier helaas geen reservering maken (dan zeggen ze bijvoorbeeld dat ze vol zijn). Dat komt omdat sommige mensen zonder afbericht niet komen opdagen. Het hotel kan dan de kamers niet vullen. Gelukkig konden wij wel de volgende dag terecht.

De laatste nacht van Irma en Micha hebben we met zijn vieren in ons hotel doorgebracht. Ach, de bedden waren breed genoeg. Na een heerlijke frappuchino van de Starbucks (Irma had nog rupia's over ) moesten we voorlopig afscheid nemen. Van de berichten uit Nederland hebben Joao en ik vernomen dat ze veilig zijn aangekomen, maar zonder bagage. Ik hoop dat jullie de koffers inmiddels terug hebben!

Joao en ik bleven nog twee nachtjes in Kuta, lekker chillen en goedkoop eten. Bij ons in de straat was een warung met fantastische pizza's en helaas bedroevend slechte bediening. Maar Joao en ik keken daar doorheen, waardoor we twee avonden heerlijk gegeten hebben.

Op maandag 2 augustus vertrokken we met een privechauffeur naar Ubud. Dat is een stadje in het midden van Bali dat al lang bekend staat om zijn kunst, muziek, dans en andere culturele lekkernijen. We zijn van plan om hier tot zaterdag te blijven. Ubud is namelijk een mooie plek, centraal gelegen en dus ideaal om uitstapjes te plannen. Dat hebben we vandaag (3 augustus) ook gedaan. Via ons hotel hebben we een zogenaamde biking tour geboekt.

Een busje bracht ons vanochtend vroeg naar het beginpunt waar we lekker konden ontbijten. Een ontbijt bestaat hier meestal uit pannekoeken, fruit en nasi goreng. Een combinatie waar je snel aan gewend raakt hoor. We hadden een groep van 12 mensen en een gids. Behalve twee Fransen was iedereen Nederlands (as usual).

Na het ontbijt bezochten we een koffieplantage waar men de duurste koffie ter wereld maakt. In Australie kost een kopje ervan zo'n 30 dollar! Nu zul je je afvragen waarom deze koffie zulk vloeibaar goud is. Het gaat zo: men neme een handjevol koffiebonen zo van de plant. Vervolgens voert men deze aan een kat (!!!). Deze kat voert men ook wat papaya, goed voor de spijsvertering, en men wacht tot de volgende ochtend. Voel je het al aankomen? Juist. Uit de kattenpoep vis je de koffiebonen en dan is het smullen maar!

Haha niet meteen natuurlijk. De bonen worden nog gewassen, 45 minuten op een houtvuur geroosterd en dan fijngemalen. De kat eet alleen de beste koffiebonen. Daarnaast bezit hij een speciaal enzym dat de eiwitten uit de koffiebonen haalt. Hierdoor krijgt de koffie een bijzondere smaak. Joao en ik houden helemaal niet van koffie maar we mochten alle soorten proberen, ook ginsengthee, citroengrasthee en cacao. Dat groeit daar ook allemaal. Een leuke ervaring.

Vervolgens begon het daadwerkelijke fietsen. We hebben eerst 25 kilometer bergafwaarts gefietst en daarna 10 kilometer bergop. Dat laatste was optioneel, het busje volgde met flesjes water, de tassen en diegenen die niet meer verder wilden fietsen. Tjonge wat was dat zweten! Onderweg stopten we natuurlijk een paar keer, onder andere in een traditioneel dorpje en bij een grote mangroveboom. Na een paar dagen luilekkeren vond ik het wel fijn om me even flink in te spannen op een mountainbike. En als bijkomend voordeel zijn mijn benen weer een tintje bruiner! We sloten de dag af met een lekker buffet. Nu zijn we moe en voldaan, Joao is even in slaap gevallen in het hotel. Een heerlijke dag.

Veel liefs van Maureen (en van de momenteel slapende Joao natuurlijk!)

5 reacties | Reageer

The Big Father (terug naar Kuta Bali)

Sinds het vorige blog vanuit Kuta Lombok hebben Joao en ik deze plaats 'ingewisseld' voor het vele malen toeristischere Kuta Bali. (Er zijn inderdaad twee plaatsen die Kuta heten, verwarrend.) We zijn nu samen met Irma, Micha en Lara en blijven hier tot zaterdag 31 juli. Dan vliegen Irma en Micha terug naar Nederland. Joao en ik gaan dan verder naar Ubud op Bali.

Op maandag 26 juli hebben Joao en ik opnieuw een scootertje gehuurd. Samen met een jongen die we in ons hotel ontmoet hebben (Danny uit Amsterdam) gingen we de stranden ten westen van Kuta Lombok verkennen. Het resultaat waren een paar mooie witte zandstranden, zo uit de reisgids geknipt! 'Nee ik hoef geen water mee hoor, het barst daar toch van de verkopers,' zei Danny van tevoren. Maar het strand was zo verlaten dat wij echt de enigen waren. Er was geen verkoper te verkennen (wat best prettig is). Heerlijk.

De volgende dag zouden Joao en ik terug vliegen naar Bali, met een vliegtuig om 15.30u vanaf Mataram. De dag van tevoren werd ik echter gebeld dat het vliegtuig pas om 18.00u kon vertrekken. Omdat we een dealtje hadden gesloten met een paar andere Nederlanders, hadden we goedkoop vervoer naar de luchthaven. Enig nadeel was dat we dan nog vroeger aan zouden komen. Joao, Danny en ik gingen dus nog even Mataram verkennen op 27 juli.

Eerst bezochten we de "grootste tempel van Lombok". Viel misschien een beetje tegen. Lombok is voornamelijk Islamitisch dus voor de mooie tempels moet je toch echt naar Bali. Vervolgens hebben we bij de McDonalds een MacFlurry gehaald. Dat is bijna een beetje traditie, met mijn ouders deed ik dat ook vaak in het buitenland. De Mac zit overal!

Keurig op tijd waren we weer terug op de luchthaven. Daar was het bomvol met mensen. Ook begon het heel hard te regenen, zo'n tropische stortbui... En wat bleek: ons vliegtuig zou pas om 20.30 uur vertrekken. Alle vertragingen werden veroorzaakt doordat de Big Father (oftewel de president van Indonesie) op bezoek was geweest op Lombok waardoor het vliegverkeer de hele middag plat lag. Dat kon ook niet anders op een vliegveld met maar een landingsbaan...

We namen dus weer een taxi naar een restaurantje. Joao moest de taxi door de stromende regen gaan halen terwijl het water tot boven zijn enkels kwam! Gelukkig hadden we een klein parapluutje. Maar tegen zo'n hoosbui kan je niet veel beginnen. Lief hoor Joao. Toen we na het eten weer terug op de luchthaven kwamen, bleken we nog steeds niet in te kunnen checken. Ik zal u de rest van de avond besparen. Het komt erop neer dat we uiteindelijk ruim 7 uur vertraging hadden. Om 22.30u steeg ons piepkleine propellorvliegtuigje (met ongeveer 20 passagiers) eindelijk op om na maar 25 minuten op Bali te landen. 

Irma had gelukkig een kamer voor ons geregeld in hun hotel in Tuban (vlakbij Kuta Bali). Dat was erg prettig. Voor we konden gaan slapen moesten we nog wel even elkaars foto's bekijken natuurlijk. Het is hoogseizoen dus zit het hotel van Irma en Micha verder vol. Daarom slapen Joao en ik bij Irma op de kamer en logeert Micha in het hotel van Lara.

Kuta is eigenlijk net zoals in de eerste week. Het leven gaat hier dag en nacht door. Op het eerste gezicht is het net een grote kermis, maar de sfeer is goed en het is er gezellig. Alles wat je nodig hebt is in de buurt. Er zijn genoeg ATM's en ook genoeg mogelijkheden om dat geld weer uit te geven.  Vandaag zijn Joao, Micha en ik gaan surfen, weer op dezelfde plek als eerst. Leuk! En nog steeds moeilijk... Ik ben moe maar voldaan en heb weer een paar nieuwe blauwe plekken en een ruwe buik omdat ik over de schelpen geschuurd heb. Joao is zelfs een sneetje rijker van een valpartij. Maar het geeft niet, het blijft leuk!

2 reacties | Reageer

leraren Engels in Praya, Lombok!

Toen we vrijdag 23 juli bij de weverij waren, kwam er een lokale jongen op ons af. Hij vroeg of Joao en ik de volgende dag met hem mee wilden naar zijn school. Hij was, zoals veel andere Indonesiers, in de veronderstelling dat we broer en zus waren. Ze zien niet zo veel verschillen tussen blanken, net zoals dat Joao en ik de Indonesiers allemaal op elkaar vinden lijken. Wij waren weer in de veronderstelling dat de jongeman, Idien, een leerling was op de school. We zaten allemaal fout, in werkelijkheid was Idien leraar Arabisch. Het is ook moeilijk leeftijd in te schatten.

Het leek Joao en mij toch een hele leuke ervaring, een dagje het binnenland van Lombok in. We spraken dus om 8 uur 's morgens af met Idien. Er restte ons nog maar een probleempje. Hoe moesten Joao en ik ons gaan verplaatsen? Een taxi of privechauffeur heeft niet zoveel zin op die bergpaadjes en is ook nog eens veel te duur. En een scooter huren kost hier maar 50,000 rupia (iets meer dan 4 euries) per dag!

De keuze was snel gemaakt (sorry mam). Maar maakt u zich geen zorgen, op Lombok is het verkeer stukken rustiger dan op Java of Bali. Je grootste zorg zijn de buffels, geiten en kippen die onverwachts oversteken. Er werd niet om een rijbewijs gevraagd en ik kreeg een spoedcursus scooterrijden van een hotelmedewerker. Voor diegenen die dat niet wisten, ik heb nog nooit op een scooter gereden en Joao ook niet. Omdat ik in Nederland een autorijbewijs heb, was ik de pineut. Nee, de geluksvogel eigenlijk. Het is namelijk erg leuk. Vooral omdat de scooters hier meer motorfietsen zijn. De teller gaat tot 140 km/h maar dat mocht ik van Joao niet uit proberen.

Wat trokken we een hoop bekijks! Lombok is erg Islamitisch en vrouwen reizen hier bijvoorbeeld nooit alleen. Laat staan dat een (blanke) vrouw scooter rijdt met een man achterop! Ik reed erg voorzichtig, vaak niet harder dan 30 km/h en we kwamen dus heelhuids aan in het dorpje van Idien. We zijn met zijn hele familie op de foto geweest en hebben natuurlijk beloofd om alle foto's op te sturen. Ze waren lief en gastvrij. Idien bleef zich maar verontschuldigen omdat ze zo simpel woonden. Men denkt altijd dat alle blanken hier stinkend rijk zijn, maar in ons geval valt dat best mee. Zeker nu, gezien het feit dat we al een hele tijd op vakantie zijn.

Vervolgens gingen we naar de school, een soort Islamitische middelbare school. De weg erheen was een stenen paadje vol kuilen en keien en ik had er grote moeite mee op de scooter. Joao en ik gingen dus maar achterop bij Idien en zijn vriend. Zij kunnen echt kunstige dingen met die scooters. Op de school zelf werd het een complete chaos toen we aankwamen. De meeste kinderen scheen nooit een toerist/blanke ontmoet te hebben! We werden eerst aan het schoolhoofd en de leraren voorgesteld. Vervolgens moesten we 'les geven'... Joao en ik moesten om beurten vertellen wie we waren voor een klas terwijl de rest van de school met hun neus tegen het raam gedrukt stond. 

We voerden wat simpele gesprekjes maar ik denk niet dat veel leerlingen ons begrepen. Vaak waren ze te verlegen om te antwoorden denk ik.  Vervolgens moesten we met alles en iedereen op de foto. Iedereen was zo enthousiast. Het was voor zowel de leerlingen als voor ons een leuke ervaring.

Door de leraar Engels werden we uitgenodigd naar een bruiloft in het dorpje. We namen dus afscheid van de kids. Op de bruiloft kregen we ook meteen eten aangeboden en mochen we op de foto met de bruid en bruidegom. Ze keken de hele dag niet erg blij en we vragen ons af of dit huwelijk misschien gearrangeerd is. Maar misschien keken ze alleen zo omdat ze de hele dag op hun stoeltjes moeten zitten.

Uiteindelijk bracht Idien ons nog een eind op weg zodat we weer veilig bij ons hotelletje in Kuta zijn aangekomen.  Vandaag hebben we even rustig aan gedaan, ikzelf voel me niet zo lekker (toch iets verkeerds gegeten misschien) en we hebben wat boeken gekocht dus we vermaken ons wel. Dinsdag vliegen we naar Bali en gaan we Irma en Micha opzoeken. Tot schrijvens maar weer!

Groetjes van Maureen en Joao

5 reacties | Reageer

Sengigi en Kuta Lombok

Sinds het laatste blog vanuit Gili Air hebben Joao en ik twee nachtjes in Sengigi doorgebracht. Op dit moment schrijf ik vanuit Kuta Lombok maar laat ik bij het begin beginnen.

We wisten niet hoe laat de 'public boat' terug voer naar Lombok (het haventje Bangsal) dus vroegen we dat aan een hotelmedewerker op Gili Air. Hij begon echter meteen zijn hoofd te schudden en vroeg waarom we niet de shuttle boat namen, speciaal voor toeristen. Hij kon dat nu voor ons regelen, zei hij, met vervoer naar Sengigi inbegrepen. Het busje zou direct voor ons klaar staan in de haven!

Omdat de prijs redelijk klonk (75.000 rupia per persoon) boekten we dit bij de hoteleigenaar. De volgende ochtend vertrokken de twee bootjes vol toeristen inderdaad keurig op tijd naar het 'vaste land'.  Maar eenmaal in de haven begon het. Sommige toeristen werden onder lichte dwang de paardenwagentjes ingeloods (veel te duur) en Joao en ik moesten lopen met onze rugzakken, naar de busterminal. Daar aangekomen werden we een restaurantje ingeleid waar we moesten wachten. De bedoeling was natuurlijk om je daar wat extra geld afhandig te maken...

Na een half uur gingen we naar de busterminal. Er was echter een of ander vaag probleem waardoor we niet in een busje konden stappen. Er waren allemaal verschillende maatschappijtjes die het vervoer regelden en die van ons had te weinig plaats of iets in die richting. Maar als we 100.000 rupia per persoon extra betaalden mochten we mee! Kom op zeg.

Daar zaten we dan. Ik doodde de tijd door af te dingen met een van de vele verkopers van kettingen en armbandjes. Uiteindelijk heb ik er twee gekocht voor minder dan een euro, dat was dan wel weer leuk.

Na anderhalf uur konden we om een mysterieuze reden wel het busje in (dat aanvankelijk niet startte) maar we zijn in Sengigi gekomen! We zaten in het busje met een leuk Frans-Indonesisch stel en twee Franse meisjes die toevallig naar hetzelfde losmen wilden als wij. De chauffeur dropte ons dus daar en gelukkig waren er nog precies genoeg kamers voor ons zessen!

Hotel Sonya in Sengigi was goedkoop, gezellig en gelukkig erg rustig. En wat ik het meest fascinerend vond: we hadden een gekkofamilie boven ons bed!  We noemen ze tokeh's omdat ze heel hard 'tokeeeeeh' kunnen roepen (gelukkig waren ze 's nachts stil). Ze sliepen boven het plafond waar ze 's nachts aan het rommelen waren. De eerste keer dat ik er een op de muur zag, schrok ik me wild. Maar ik was erg blij met ze omdat ze muggen en andere insecten eten. Top!

Sengigi was minder erg dan ik verwacht had, leuk zelfs eigenlijk. Na de aanslagen op Bali in 2002 en 2005 is het toerisme er ingezakt. Het is er dus niet zo druk maar er is wel van alles, ontelbaar veel kraampjes, hotelletjes en restaurantjes. Zo veel dat je je toch af gaat vragen hoe ze kunnen blijven bestaan als het zelfs in het hoogseizoen zo rustig is.

Gisteren, 22 juli, hebben we een lekker lui dagje gehad. We hebben wat boeken gekocht en zijn op het strand gaan lezen. 's Avonds zijn we met een Brits stel uit het hotel uit eten geweest. Ik heb ik geen tijden zulke lekkere gefrituurde garnalen, inktvis en vis op! De leukste plekjes ontdek je toch door met andere mensen te praten.

Vandaag hebben we een soort combi gedaan van een tour over Lombok en transport naar Kuta Lombok. Stom toevallig zat ons hele busje vol Nederlanders! Het was heel gezellig en ik heb weer lekker bijgekletst. We stopten eerst bij een lokale markt waar ze werkelijk van alles uitgestald hebben (zonder enige vorm van koeling natuurlijk). Half geslachte kippen, grote vissen, kleine vissen, fruit en groente, maar ook kleding en veel rijst. Ik denk dat we voor de mensen op de markt net zo'n attractie waren als hun markt voor ons is.

Daarna zijn we bij een pottenbakkerij en bij een weverij gestopt. Bij de pottenbakkerij maakte men prachtige aardewerken vazen, servies en snuisterijen maar Joao en ik kochten maar niets. Niet alleen omdat het duur was maar ook omdat we dat toch niet kunnen meenemen in onze tas. Bij de weverij hebben we drie ikats gekocht, mooie geweven doeken die met de hand geweven worden. Lombok is er bekend om. Een van de vrouwen heeft me er geleerd hoe ik moest weven, leuk zeg! Maar ze wilden me helaas nog niet inhuren.  

Als laatste bezochten we een traditioneel dorpje ofwel Sasak Village. Helaas ook erg toeristisch, maar wel leuk om te zien. Er wonen ongeveer 700 mensen die alleen met elkaar trouwen. Als ze namelijk met iemand van buiten het dorp willen trouwen, moet men twee ossen betalen!

Nu zijn we dus in Kuta aangekomen. Het is nog kleiner dan ik dacht en er is werkelijk maar een straat. Helaas weer geen geldautomaat!!! De dichtsbijzijnde is 45 kilometer verderop.  En dan vraagt men zich af waarom het toerisme hier maar niet van de grond komt...

Het hotel in Kuta heeft een internetcafeetje, dus jullie horen binnenkort weer van ons!

Veel liefs van Maureen en Joao 

2 reacties | Reageer

Snorkelen op de Gili's

Nu weer een blog van mij. Leuk dat Joao er ook een wilde schrijven! Wie weet krijg ik hem binnenkort weer zo ver maar tot die tijd zal ik jullie op de hoogte houden.

Vlakbij ons hotel ligt een klein internetcafeetje van waaruit ik nu schrijf, vlak aan het strand. Al is dat op de Gili's niet zo bijzonder. De eilandjes zijn zo klein dat eigenlijk alles aan het strand ligt! Handig natuurlijk als je zo de zee in wilt rennen om te gaan zwemmen. Dat is echter niet aan te raden want het ligt hier vol met koraal. Joao en ik hebben allebei onze benen al opengehaald tijdens het zwemmen.

Het toeval wil dat Joao en ik nu op alledrie de eilanden geweest zijn (Gili Air, Gili Meno en Gili Trawangan). Op Gili Air staat ons hotel waar we nu slapen. Gisteren moesten we halsoverkop met een bootje naar Gili Trawangan om geld uit de muur te strekken. Dat heeft Joao natuurlijk al verteld. En vandaag zijn we met onze snorkeltrip gaan lunchen op Gili Meno! Mocht iemand van jullie ooit naar de Gili eilanden willen gaan en je kunt niet kiezen: het maakt niets uit. Op ieder eiland heb je prachtige stranden en rustige hotelletjes, leuke barretjes en restaurantjes waar al het eten naar zee smaakt. Dat laatste is helaas onvermijdelijk omdat er geen zoet water uit de kraan komt. Sterker nog, in ons hotel pompt men het water direct uit zee. Het heeft dus geen zin om te gaan douchen want je wordt alleen viezer. We hopen alleen maar dat we geen last van onze spijsvertering krijgen. Tot nu toe voelen we ons prima hoor!

Dat kan ook niet anders, het is hier zo mooi!!!  Als je op het strand staat en je ziet aan de horizon Lombok liggen en aan de andere kant het silhouet van de bergen van Bali, dan wordt je gewoon even stil. Maar als je vervolgens een snorkelbril op zet en je hoofd onder water stopt, dan krijg je die lach gewoon niet meer van je gezicht. In een van mijn eerste blogs schreef ik over het snorkelen bij Lovina. Vergeet Lovina! Op Gili Air is het minstens tien keer zo mooi!

Ons hotel organiseerde vandaag een snorkeltochtje langs alledrie de Gili's. We voeren steeds met een bootje naar een mooi koraalrif waar we dan overboord sprongen om te snorkelen. We waren samen met  een Duits gezinnetje en hadden een hele leuke gids. Hij heeft ons zo veel zeeschildpadden laten zien tijdens het snorkelen! Eentje was echt gigantisch, misschien wel anderhalve meter in doorsnede. 

Verder heeft hij ons twee ballonvisjes laten zien die hij van de bodem opdook en aan ons liet voelen. Die visjes zuigen zich helemaal vol water en voelen dan aan als een waterballonnetje. Verder hebben we nemovisjes gezien (clownvisjes), een barracuda, zeeegels, zeesterren, heel veel schildpadden en ontelbaar veel vissen in alle vormen, kleuren en maten.

Na de lunch op Gili Meno zijn we langs de schildpadden'farm' gelopen. Men verzamelt de eieren van de schildpadden om ze te beschermen. Pas als de schilpadjes 8 maanden oud zijn, worden ze vrijgelaten. Dat is nodig omdat de schildpadden bedreigd worden en maar gemiddeld eens in de twee jaar eieren leggen. Sommige soorten zelfs maar eens in de vijf jaar!

Op dit moment zit ik letterlijk op de blaren, ik ben natuurlijk zo verbrand aan mijn benen en rug dat ik niet eens normaal kan zitten. Maar het was het waard!

Morgen vertrekken we van de Gili's, terug naar Lombok en waarschijnlijk op weg naar Kuta. Veel groetjes van Maureen en Joao

3 reacties | Reageer

A small misunderstanding... (van Bogor tot Lombok, Gili Air)

Vanuit het groene Bogor vertrokken we richting de stinkende, uit zijn voegen gebarsten megapool Jakarta. Gelukkig hoefden we daar maar een nacht te blijven. We namen de bus vanuit Bogor naar het vliegveld van Jakarta vanwaar wij gratis vervoer hadden naar ons transithotel. Daar eenmaal aangekomen bleken we in een ongure buitenwijk te overnachten. Helaas voor ons was er in de hele omgeving (naast de gebruikelijke straatkraampjes) maar een enkele eetgelegenheid te ontdekken. Het was een (naar onze normen) redelijk ongebruikelijk restaurant. In plaats van een kaart, kregen we in een keer alle aanwezige gerechten op de tafel. Wat je at moest je betalen, de rest werd weer bij de volgende klant op tafel geserveerd.  

Vrijdag 16 juli, de dag van mijn verjaardag, vertrokken we vanuit  ons hotel naar het vliegveld. Onze vlucht zou rond 12.45 vertrekken. Het werd uiteindelijk anderhalf (!) uur later. Het vliegveld was niet de ideale plek om een verjaardag te vieren, maar Maureen wist er toch nog een klein feestje  van te maken door me te trakteren op een cake-je. 

De vlucht naar Lombok verliep voorspoedig zodat we om een uur of vijf (lokale tijd) op het vliegveld van Mataram landden. Het vliegveld van Mataram is zo klein dat de bagagehal niet meer is dan een lopende band van een meter of  3...  

We hoefden niet lang te zoeken naar een transportmiddel om bij ons hotel te komen. De bekende zinnen "you need transport" "taxi, taxi" en "where are you going mister"  vlogen ons rond de oren. Het hotel stond in Mangsit, een klein plaatsje dat voornamelijk bestond uit vakantiewoningen, hotels en resorts. Mangsit ligt een paar kilometer boven Sengigi (het toeristencentrum van Lombok)

Ons hotel was anders dan we tot nu toe hadden meegemaakt. De kamers bestonden uit bamboe hutten op palen met een openluchtbadkamer. Maureen was op slag verliefd. "Het allerleuktse hotel tot nu toe!" Het eten was erg goed. We aten met de andere gasten rond een grote tafel.

De volgende ochtend konden we niet langer in het hotel blijven. Het was vol. Gelukkig voor ons wist een medewerker van het hotel nog een adresje waar we een nachtje konden blijven zodat we de dag erna weer terug konden komen (we moesten wel terugkomen want Maureen had er haar hart verloren). In het noorden van mangsit stond een oud hotel dat al een flink aantal jaren geleden failliet was gegaan. Om wat extra geld te verdienen liet de eigenaresse van het gebouw er echter nog regelmatig gasten toe (vermoedelijk zwart). We kwamen dus is een nagenoeg verlaten hotel terecht. Het zwembad was opgedroogd en de kippen liepen over het terras. Desondanks was het ontbijt best goed en de kamer was netjes en opgeruimd. We hadden zelfs beschikking over warm water en airconditioning. Gelukkig voor Maureen konden we de volgende dag (18 juli) dus weer terug naar haar droomhotel. Wel in een iets duurdere kamer maar dat deerde niet. Liefde kent namelijk geen prijs.

De volgende dag,  vandaag 19 juli, zouden we in alle vroegte vertrekken naar Bangsal, vanwaar de boten naar de Gili eilanden vertrekken. Om zeven uur bleken er voor ons twee taxis klaar te staan. A small misunderstanding! De vorige avond was het niet helemaal duidelijk geweest of het taxibedrijf onze reservering had doorgekregen. Een vriendelijke hotelmedewerker onze reservering nog eens dubbel te checken. Dit werd echter door het taxibedrijf opgevat als een nieuwe reservering. 

De taxi bracht ons naar een parkeerplaats net buiten Bansal waar er een paardenkoets op ons stond te wachten. Dit werd door mij opgevat als deel van de rit naar Bangsal. Maar het kostte nog eens 20.000 rupia extra. A small misunderstanding!

Op een public boat (die wacht tot er 20 personen aan boord zijn voor deze vertrekt) voeren wij naar Gili Air. Bij het inchecken bleek dat de prijs van 350.000 niet voor de door ons afgesproken twee nachten maar slechts voor een nacht gold. A small misunderstanding!

Dit had ook tot gevolg dat ons meegenomen budget bij lange na niet toereikend was. Het was dus zaak om zo snel mogelijk een ATM te vinden! De hotelmedewerker wees ons er vriendelijk op dat de dichtsbijzijnde ATM op Gili Trawangan was, een eiland op 20 minuten varen...We hadden gehoopt dat er een was op Gili Air maar helaas. A small misunderstanding!

Wordt het al vervelend? Het gaat nog even door...

De hotelmedewerker belde zijn vriend om voor een prijs van 250.000 rupia naar het andere eiland te brengen. Hij rekende echter 300.000, a small misunderstanding.

Op Gili Trawangan was de enige ATM die onze pas (maestro) accepteerde helaas leeg. Gelukkig werd deze na een uur bijgevuld. Al bij al, een dag vol met misvattingen maar toch met een gelukkig einde. Het resterende deel van de dag hebben we snorkelend tussen het koraal doorgebracht.

Wees maar niet bang, volgende keer schrijft Maureen weer! Kusjes van Joao!

5 reacties | Reageer

Bogor (op safari)

Vandaag op donderdag 15 juli de laatste blog vanuit Bogor. De afstand tot Jakarta is maar 60 kilometer en die gaan we vanmiddag afleggen. Om 12 uur nemen we de bus naar de luchthaven en dan slapen we een nachtje in Jakarta. Dan missen we morgenochtend ons vliegtuig naar Lombok niet.

Voor diegenen die zich afvragen wat Sefanja en Lara op dit moment doen: zij zijn een aantal dagen in een appartementje in  Jakarta geweest. Sefanja had echter veel last van heimwee (ook naar zijn vriendin) en die heeft als het goed is gisteren een vlucht terug naar Amsterdam genomen. Lara gaat weer terug naar Bali voor zover ik weet. We zien ze dus niet meer denk ik. Joao en ik willen wel kijken of we misschien met Irma en Micha kunnen afspreken op Bali. Dat lijkt me heel gezellig, vooral omdat we Joao's verjaardag morgen maar met zijn tweeen vieren.

Dan nu naar het onderwerp van mijn blog vandaag: safari! Gisteren zijn Joao en ik naar een safaripark in de buurt van Bogor geweest, Taman Safari. We hadden gewoon zin om iets leuks te doen en we zijn allebei gek op dierentuinen. We hadden dus via het toeristenbureau een chauffeur geregeld (Wawan). 's Ochtends reden we dus door het park en daar waren echt alle dieren die je je maar kunt voorstellen. We konden gnoe's, zebra's, runderen en lama's vanuit de auto voeren. Ik gooide ook af en toe een wortel naar de vele nijlpaarden die dan hun mond wijd open sperren. Verder waren er ook bedreigde dieren, de witte neushoorn bijvoorbeeld en de sumatraanse tijgers.

Naast de safari was het park eigenlijk een grote kermis, zoals veel toeristische dingen in Indonesie. Er lagen allemaal jonge dieren (oerang oetan, tijgertje, leeuwtje etc.) aan de ketting zodat toeristen tegen betaling met ze op de foto konden. Dat vond ik wat minder... Ook kon je ritjes op olifanten maken. Ik ben wel met de olifanten op de foto geweest. Zo'n slurf voelt raar!  

Na het safaripark zijn we over de puncakpas gereden, langs de theeplantages. Het landschap is hier weer heel anders dan in midden Java bij oom Chris. Daar zijn er vooral rijstvelden. Bovenop de pas hadden we een prachtig uitzicht over de vallei en konden we Bogor zien liggen. Wist je trouwens dat de blaadjes van de theestruikjen helemaal niet naar thee ruiken maar gewoon een beetje naar gras?

Onze chauffeur bracht ons later in de middag langs een wajangpoppen snijderij. Een hele familie maakt daar de beroemde Javaanse wajangpoppen, helemaal met de hand gesneden uit speciaal hout. Joao en ik waren zo onder de indruk dat we de twee poppen uit het Ramayana verhaal hebben gekocht (zie vorige blog). Echt prachtig! En ze maken er maar 30 per maand... Dan neem ik Rama en Joao neemt Shinta  haha.

Nou veel liefs van Maureen en Joao! XXX 

9 reacties | Reageer

Volgende pagina »